Xitoyda manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, sin hukumatining ichki siyosati MUNDARIJA: KIRISH…………………………………………………………………….......….3 I BOB. Xitoy XVI asr oxiri - xix asrning boshlarida.............................................5 1.1 XVI asr oxiri – XVII asr boshlarida Xitoyda ijtimoiy-iqtisodiy, ma’daniy hayot..........................................................................................................................5 1.2. Min imperiyasini zaiflashuvi dehqonlar qo‘zg‘oloni va manjurlar bosqini.....................................................................................................................11 II BOB. Xitoyda Sin sulolasi hukmronligi davrida............................................16 2.1. Xitoyga Yevropa mustamlakachilarining kirib kelishi va Sin sulolasining ularga qarshi.......................................................................................................................16 2.2. Sin hukumatining davlat boshqaruvi va uning ichki siyosati............................18 III BOB. Manjurlarning ijtimoiy iqtisodiy va madaniy hayoti.........................28 3.1. Manjurlarning urf odatlari va hunarmandchiligi...............................................28 3.2. Manjurlar madaniyati........................................................................................31 Xulosa ……………………………………………………………….…................35 Foydalanilgan adabiyotlar ro‘yxati……………............................................…..36 KIRISH Hozirda Xitoy Manjuriyasining tekislik qismini Xeylunsyan, Szilin va Lyaonin provinsiyalari egallaydi. Katta Xingan tizmasi Ichki Mongoliya avtonom hududida. Kurs ishi mavzusining dolzarbligi Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosati tarixini o‘rganib chiqish. Shuningdek uning jahon tarixidagi ahamiyatini aniqlashdan iborat. Manjùriya (xit. an’anaviy 滿洲, soddalashtrilgan 满洲, pinyin: Mǎnzhōu manjur tilidagi Manju.svg — manchju), (eskirgan — mandjuriya yoki manjuriya) — Xitoyning shimoli-sharqidagi tarixiy hudud (Dunbey viloyati va Ichki Mongoliyaning sharqiy qismi). 1858-1860-yillargacha Aygun shartnomasi (1858) va Pekin Traktati (1860) boʻyicha Rossiyaga qoʻshib olingan hozirgi Priamurya va Primorye oblastlari ham „Manjuriya“ hududi deb hisoblangan. Baʼzida bu joylar „Tashqi Manjuriya“ deb atalib, Sin imperiyasi va Rossiya oʻrtasida bahsli hudud hisoblangan. Bundan tashqari baʼzi Xitoy xariyalarida tarixiy Manjuriya hududiga Saxalin oroli ham qoʻshib koʻrsatiladi. Manjuiya nomi XVII asrda shakllangan boʻlib, tarixda oʻz davlatiga ega boʻlgan manjur xalqi (janubiy tungus xalqlari) nomidan olingan. Sin imperiyasi davrida bu yerlar „Uch sharqiy hududlar“ deb atalgan ᡵᡤᡳ ᡳᠯᠠᠨ ᡤᠣᠯᠣ (dergi ilan golo). Tarixda Manjuriya yerlari juda koʻplab mustaqil hududlarga boʻlingan. Ular vaqti-vaqti bilan yo u, yo bu bosqinchi podshoh rahbarligida bir hududga birlashgan va yana boʻlingan. Majuriya shimoliga shimoldan kelgan jangari manjur qabilalari hujum qilib turishgan va oʻz hukmlarini oʻtkazishgan. Janubdan Xitoy kolonizatsiyasi oʻzi bilan Xan davri madaniyati qoldiqlarini olib kelgan. X asrda Manjuriyani kidonlar bosib olishgan. 1115-yildan Szin sulolasiga asos solgan chjurchjenlar boshqaruvi ostida qolgan. 1234-yil Manjuriyani mo’g’ullar bosib olishgan. Xitoyda Moʻgʻul hukmronligi tugatilganidan keyin (1368) yangi Min imperiyasi tuzilib, XV asr boshida butun Manjuriyani bosib olishga harakat qilgan. Lekin butun Min imperiyasi hukmronligi davomida Manjuriyaning Lyaodun yarimoroligina (hozirgi Lyaonin) ularga doimiy boʻysungan. Kurs ishining maqsadi: mavzuni tarixiy jihatdan ochib berish va uni bugungi kundagi ahamiyatini ilmiy jihatdan yoritishdan iborat. Shuningdek olingan bilimlarni tizimlashtirilgan tartibda mustahkamlashdan ham iborat. hayoti haqidagi bilimlarni umumlashrish. Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosatini.tarixini tadqiq qilishdan iborat. Ishning maqsadiga asoslanib, quyidagi vazifalarni aniqlash mumkin: Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosati:Manjuriya davlati tarixiSin sulolasi hukmronligi davrida Xitoyning ijtimoiy iqtisodiy hayoti. XVI asr oxiri – XVII asr boshlarida Xitoyda ijtimoiy-iqtisodiy, ma’daniy hayot.Kurs ishi ob'ekti Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosati tarixi. Ishda qo'llaniladigan tadqiqot usullari: tahlil, sintez, umumlashtirish, tarixiy usul. Kurs ishi tarkibi kirish, 2 bob va pharagirflar, xulosa va foydalanilgan adabiyotlardan iborat. I-BOB. XITOY XVI ASR OXIRI - XIX ASRNING BOSHLARIDA Xitoy jahon sivilizatsiyasining markazlaridan biri bo'lib, qadim zamonlardan bu yerda choy yetishtirish, ipak qurti boqish, shoyi gazlama, zargariik buyumlari, chinni, o'simlik lardan olinadigan bo'yoqlar ishlab chiqarish yuksak darajada rivojiangan. XVI asr boshlariga kelib Xitoy monarxiya boshqaruv tizimi-ga, iqtisodda kapitalizmgacha bo‘lgan munosabatlar ustuvorlik qiladigan, umumiy belgilari hali Qadim davrlarda va Ilk o‘rta asrlardayoq shakllangan sertarmoq ijtimoiy tizimga ega bo‘lgan, markazlashgan davlat edi. Tashqi siyosiy jabhada Xitoy qo‘shni davlatlarning, eng avvalo Markaziy Osiyo davlatlarining yerlarini bosib olishga harakat qilardi. Yevropa davlatlari va Rossiya bilan biron bir doimiy aloqalar hali o‘rnatilmagandi. so‘ng hokimiyatni egallagan) sharqona mustabid tuzum edi. Mamla-katda hech qanaqa tabaqaviy-vakillik institutlari mavjud emas, shuning uchun ham imperator saroyida, eng avvalo, qarorlar qabul qilinishida hal qiluvchi ovozga ega bo‘lgan hukmdorga ta’sir o‘tkazish uchun turli guruhlarning doimiy kurashi borardi. Lekin hukmdorning o‘zi bevosita davlat ishlariga aralashmasdi, o‘z amal-dorlarining omilkorliklariga ishonardi. Bu davrda Xitoyda haram og‘aligi1 keng tarqalgan bo‘lib, unga faqat etnik xitoylargina olinar edi. Ular kambag‘allarning bo-lalaridan imperator saroyiga sotib olinardi. Haram og‘alari xizmatidan faqat imperator oilasi a’zolari foydalanishlari mumkin edi. Imperatorning o‘zida ba’zi yillari uch mingtagacha haram xodimi bo‘lardi, knyazlarda – o‘ttizgacha, imperatorning bolalarida – yigirmatagacha haram xodimi bo‘lishi mumkin edi. Minlar hukmronligi davrida saroyda o‘n mingtadan kam bo‘lmagan haram xodimlari yashagan (ularning umumiy soni, ba’zi ma’lumotlarga ko‘ra 100 mingtaga yetgan), ulardan biri esa, oxirgi Min imperatori davrida, uning nomidan amalda davlatni boshqargan. Ba’zi bir haram xodimlari viloyatlarda katta lavozimlarni egallagan, u yerlarda hokim, harbiy boshliq, shahar ma’muriyatining boshliqlari va shu kabilar bo‘lgan. Imperatorga ta’sir o‘tkazishda haram xodimlarining asosiy raqiblari Saroy kotibiyati a’zolari bo‘lib, ular Xonmin tashkilotiga (Fanlar akademiyasiga o‘xshash tashkilot) birlashgan yirik xitoy olimlarining qo‘llab-quvvatlashlaridan foydalanardilar. Ular o‘zlarining imperatorga yozgan nomalari-da ko‘pincha poytaxtda va hududlarda hukm surayotgan amaldorlar zulmini fosh etishardi, iqtisodiyotni qayta qurishni, harbiy islohot o‘tkazishni va shu kabilarni yoqlab chiqardilar. Ko‘pincha bunday fikrlar uchun ular ta’qib qilinar, shunday bo‘lsada, shahar aholisining bir qismi ularni qo‘llab-quvvatlar edi. Xitoy iqtisodida XVI asr boshlariga kelib rivojlanishning ancha yuqori darajasiga erishgan agrar soha muhim o‘rin egallaydi. Ish qurollari ancha jo‘n bo‘lishiga qaramasdan, dehqonlar xitoy-liklarning asosiy oziqlari bo‘lgan sholidan yuqori hosil olar-dilar. Ba’zi dehqonlar suvni yuqoriga ko‘tarib beruvchi maxsus mashinalar yasashni o‘rgangandilar, hosildorlikni oshirish uchun o‘g‘itlardan foydalanardilar, sholi yetishtirishning yangi texnologiyalarini, masalan, uyalab ekish usulini, sifatli urug‘ tayyor-lashni va shu kabilarni qo‘llardilar. Xitoy dehqonlari sholidan tashqari aholining turli xil gazlamalarga bo‘lgan ehtiyojlarini qondirish imkonini beradigan paxta yetishtirish sohasida ham katta yutuqlarni qo‘lga kiritdilar. Xitoyda yerga egalik qilishning ikkita asosiy turi – davlat va xususiy yer egaligi mavjud edi (xususiy yer egaligini shartli-xususiy deb atasa ham bo‘lardi, chun-ki rasman bu yerlar ham imperatorning mulki hisoblanardi). Xusu-siy yerlar butun XVI asr davomida kamayib bordi: dehqonlarning yerlari asta-sekin katta yer egalarining, sudxo‘rlarning, shuningdek, amaldorlarning qo‘llariga o‘tdi. Yerlarning ancha qismi bevosita imperator saroyining mulkiga aylandi. XVI asr oxiri – XVII asr boshlarida janubiy Xitoyning muhim savdo va madaniy markazlaridan biri bo‘lgan Usi shahrida, Dunlin akademiyasi bazasida yangi bir tashkilot paydo bo‘ldi. Uning a’zolari ijtimoiy hayotning barcha sohalarida islohotlarni talab qilib chiqdilar. Ularning dasturlari ko‘p jihatdan XVI asrdagi islohot tarafdorlarining talablarini eslatardi, zero tashkilot hukumatga qarshi qarashlari uchun bu yerga Pekindan quvib yuborilgan amaldorlar tomonidan tuzilgandi. Usi boylarining va ba’zi bir shenshilarning ko‘magiga suyangan Gu Syanchen to‘ra tashkilotga boshchilik qildi. Ularning talablari orasida davlat apparatini isloh qilish, mamlakatni boshqarishda bevosita imperatorning rolini oshirish, shuningdek, iqtisodiy o‘zgarishlar samaradorligini va ishlab chiqarilayotgan mahsulotlarning sifatini oshirish uchun davlat manufakturalari va ustaxonalarini xususiylashtirish, yirik mulkdorlar tomoni-dan dehqonlar yerlarining egallab olinishini to‘xtatish, soliqqa tortish tizimini tartibga solish va shu kabilar muhim o‘rin tutardi. 1620 –1624 yillari islohotchilar Pekinda hokimiyatga kelish-ga erishdilar va o‘z dasturlari talablarini amalda hayotga tatbiq etishga urindilar. Ammo saroy aslzodalarining qarshiligi tufay-li islohotchilar hokimiyatdan chetlashtirilib, ko‘pchiligi qatag‘on qilindi. Davlat xazinasidan mablag‘ o‘marish, dehqonlar yerlarini tortib olish, soliqlar va shaxsiy majburiyatlarning oshirilishi yana davom ettirildi. Xitoyning xalqaro ahvoli ham tobora yomon-lashib borayotgan edi. Biroq Minlar hokimiyati uchun, hukmron tuzumga qarshi tobora yirik miqyosdagi urushga aylanib borayotgan, dehqonlar qo‘zg‘olonlari ayniqsa xavfli edi. XVII asr birinchi yarmida yevropaliklarning Xitoyga kirib kelishi davom etdi. Ispaniya Filippinni egallab olganidan so‘ng, Luson orolida savdo bilan shug‘ullanuvchi 20 mingdan ortiq Xi-toy fuqarolarini yo‘q qilib yubordi. Xuddi shunday yovuzlik 1639 yilda yana bir marta takrorlandi. XVII asr yigirmanchi yillarida Xitoy qirg‘oqlarida golland kemalari paydo bo‘ldi. Ular Pen-xuledao oroliga hujum qildi va Tayvan (Formoza) orolining bir qismini egallab oldi. Biroq Xitoyning qit’adagi qismida o‘rnashib olish ularga nasib qilmadi. Gollandlar bilan bir qatorda Angliya ham bu hududlarga o‘z tajovuzkorlik qiziqishlarini bildirdi. Inglizlar Guanchjou hududiga kirib, Xitoy hukumatidan bu yerda savdo qilish huquqini oldilar. Yevropaliklar Xitoydan birinchi navbatda ipak va chinni olib ketishar, tamaki va o‘tochar qurollarni esa olib kirardilar.Xitoyda manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, sin hukumatining ichki siyosati MUNDARIJA: KIRISH…………………………………………………………………….......….3 I BOB. Xitoy XVI asr oxiri - xix asrning boshlarida.............................................5 1.1 XVI asr oxiri – XVII asr boshlarida Xitoyda ijtimoiy-iqtisodiy, ma’daniy hayot..........................................................................................................................5 1.2. Min imperiyasini zaiflashuvi dehqonlar qo‘zg‘oloni va manjurlar bosqini.....................................................................................................................11 II BOB. Xitoyda Sin sulolasi hukmronligi davrida............................................16 2.1. Xitoyga Yevropa mustamlakachilarining kirib kelishi va Sin sulolasining ularga qarshi.......................................................................................................................16 2.2. Sin hukumatining davlat boshqaruvi va uning ichki siyosati............................18 III BOB. Manjurlarning ijtimoiy iqtisodiy va madaniy hayoti.........................28 3.1. Manjurlarning urf odatlari va hunarmandchiligi...............................................28 3.2. Manjurlar madaniyati........................................................................................31 Xulosa ……………………………………………………………….…................35 Foydalanilgan adabiyotlar ro‘yxati……………............................................…..36 KIRISH Hozirda Xitoy Manjuriyasining tekislik qismini Xeylunsyan, Szilin va Lyaonin provinsiyalari egallaydi. Katta Xingan tizmasi Ichki Mongoliya avtonom hududida. Kurs ishi mavzusining dolzarbligi Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosati tarixini o‘rganib chiqish. Shuningdek uning jahon tarixidagi ahamiyatini aniqlashdan iborat. Manjùriya (xit. an’anaviy 滿洲, soddalashtrilgan 满洲, pinyin: Mǎnzhōu manjur tilidagi Manju.svg — manchju), (eskirgan — mandjuriya yoki manjuriya) — Xitoyning shimoli-sharqidagi tarixiy hudud (Dunbey viloyati va Ichki Mongoliyaning sharqiy qismi). 1858-1860-yillargacha Aygun shartnomasi (1858) va Pekin Traktati (1860) boʻyicha Rossiyaga qoʻshib olingan hozirgi Priamurya va Primorye oblastlari ham „Manjuriya“ hududi deb hisoblangan. Baʼzida bu joylar „Tashqi Manjuriya“ deb atalib, Sin imperiyasi va Rossiya oʻrtasida bahsli hudud hisoblangan. Bundan tashqari baʼzi Xitoy xariyalarida tarixiy Manjuriya hududiga Saxalin oroli ham qoʻshib koʻrsatiladi. Manjuiya nomi XVII asrda shakllangan boʻlib, tarixda oʻz davlatiga ega boʻlgan manjur xalqi (janubiy tungus xalqlari) nomidan olingan. Sin imperiyasi davrida bu yerlar „Uch sharqiy hududlar“ deb atalgan ᡵᡤᡳ ᡳᠯᠠᠨ ᡤᠣᠯᠣ (dergi ilan golo). Tarixda Manjuriya yerlari juda koʻplab mustaqil hududlarga boʻlingan. Ular vaqti-vaqti bilan yo u, yo bu bosqinchi podshoh rahbarligida bir hududga birlashgan va yana boʻlingan. Majuriya shimoliga shimoldan kelgan jangari manjur qabilalari hujum qilib turishgan va oʻz hukmlarini oʻtkazishgan. Janubdan Xitoy kolonizatsiyasi oʻzi bilan Xan davri madaniyati qoldiqlarini olib kelgan. X asrda Manjuriyani kidonlar bosib olishgan. 1115-yildan Szin sulolasiga asos solgan chjurchjenlar boshqaruvi ostida qolgan. 1234-yil Manjuriyani mo’g’ullar bosib olishgan. Xitoyda Moʻgʻul hukmronligi tugatilganidan keyin (1368) yangi Min imperiyasi tuzilib, XV asr boshida butun Manjuriyani bosib olishga harakat qilgan. Lekin butun Min imperiyasi hukmronligi davomida Manjuriyaning Lyaodun yarimoroligina (hozirgi Lyaonin) ularga doimiy boʻysungan. Kurs ishining maqsadi: mavzuni tarixiy jihatdan ochib berish va uni bugungi kundagi ahamiyatini ilmiy jihatdan yoritishdan iborat. Shuningdek olingan bilimlarni tizimlashtirilgan tartibda mustahkamlashdan ham iborat. hayoti haqidagi bilimlarni umumlashrish. Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosatini.tarixini tadqiq qilishdan iborat. Ishning maqsadiga asoslanib, quyidagi vazifalarni aniqlash mumkin: Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosati:Manjuriya davlati tarixiSin sulolasi hukmronligi davrida Xitoyning ijtimoiy iqtisodiy hayoti. XVI asr oxiri – XVII asr boshlarida Xitoyda ijtimoiy-iqtisodiy, ma’daniy hayot.Kurs ishi ob'ekti Xitoyda Manjurlar hukmronligining o'rnatilishi, Sin hukumatining ichki siyosati tarixi. Ishda qo'llaniladigan tadqiqot usullari: tahlil, sintez, umumlashtirish, tarixiy usul. Kurs ishi tarkibi kirish, 2 bob va pharagirflar, xulosa va foydalanilgan adabiyotlardan iborat. I-BOB. XITOY XVI ASR OXIRI - XIX ASRNING BOSHLARIDA Xitoy jahon sivilizatsiyasining markazlaridan biri bo'lib, qadim zamonlardan bu yerda choy yetishtirish, ipak qurti boqish, shoyi gazlama, zargariik buyumlari, chinni, o'simlik lardan olinadigan bo'yoqlar ishlab chiqarish yuksak darajada rivojiangan. XVI asr boshlariga kelib Xitoy monarxiya boshqaruv tizimi-ga, iqtisodda kapitalizmgacha bo‘lgan munosabatlar ustuvorlik qiladigan, umumiy belgilari hali Qadim davrlarda va Ilk o‘rta asrlardayoq shakllangan sertarmoq ijtimoiy tizimga ega bo‘lgan, markazlashgan davlat edi. Tashqi siyosiy jabhada Xitoy qo‘shni davlatlarning, eng avvalo Markaziy Osiyo davlatlarining yerlarini bosib olishga harakat qilardi. Yevropa davlatlari va Rossiya bilan biron bir doimiy aloqalar hali o‘rnatilmagandi. so‘ng hokimiyatni egallagan) sharqona mustabid tuzum edi. Mamla-katda hech qanaqa tabaqaviy-vakillik institutlari mavjud emas, shuning uchun ham imperator saroyida, eng avvalo, qarorlar qabul qilinishida hal qiluvchi ovozga ega bo‘lgan hukmdorga ta’sir o‘tkazish uchun turli guruhlarning doimiy kurashi borardi. Lekin hukmdorning o‘zi bevosita davlat ishlariga aralashmasdi, o‘z amal-dorlarining omilkorliklariga ishonardi. Bu davrda Xitoyda haram og‘aligi1 keng tarqalgan bo‘lib, unga faqat etnik xitoylargina olinar edi. Ular kambag‘allarning bo-lalaridan imperator saroyiga sotib olinardi. Haram og‘alari xizmatidan faqat imperator oilasi a’zolari foydalanishlari mumkin edi. Imperatorning o‘zida ba’zi yillari uch mingtagacha haram xodimi bo‘lardi, knyazlarda – o‘ttizgacha, imperatorning bolalarida – yigirmatagacha haram xodimi bo‘lishi mumkin edi. Minlar hukmronligi davrida saroyda o‘n mingtadan kam bo‘lmagan haram xodimlari yashagan (ularning umumiy soni, ba’zi ma’lumotlarga ko‘ra 100 mingtaga yetgan), ulardan biri esa, oxirgi Min imperatori davrida, uning nomidan amalda davlatni boshqargan. Ba’zi bir haram xodimlari viloyatlarda katta lavozimlarni egallagan, u yerlarda hokim, harbiy boshliq, shahar ma’muriyatining boshliqlari va shu kabilar bo‘lgan. Imperatorga ta’sir o‘tkazishda haram xodimlarining asosiy raqiblari Saroy kotibiyati a’zolari bo‘lib, ular Xonmin tashkilotiga (Fanlar akademiyasiga o‘xshash tashkilot) birlashgan yirik xitoy olimlarining qo‘llab-quvvatlashlaridan foydalanardilar. Ular o‘zlarining imperatorga yozgan nomalari-da ko‘pincha poytaxtda va hududlarda hukm surayotgan amaldorlar zulmini fosh etishardi, iqtisodiyotni qayta qurishni, harbiy islohot o‘tkazishni va shu kabilarni yoqlab chiqardilar. Ko‘pincha bunday fikrlar uchun ular ta’qib qilinar, shunday bo‘lsada, shahar aholisining bir qismi ularni qo‘llab-quvvatlar edi. Xitoy iqtisodida XVI asr boshlariga kelib rivojlanishning ancha yuqori darajasiga erishgan agrar soha muhim o‘rin egallaydi. Ish qurollari ancha jo‘n bo‘lishiga qaramasdan, dehqonlar xitoy-liklarning asosiy oziqlari bo‘lgan sholidan yuqori hosil olar-dilar. Ba’zi dehqonlar suvni yuqoriga ko‘tarib beruvchi maxsus mashinalar yasashni o‘rgangandilar, hosildorlikni oshirish uchun o‘g‘itlardan foydalanardilar, sholi yetishtirishning yangi texnologiyalarini, masalan, uyalab ekish usulini, sifatli urug‘ tayyor-lashni va shu kabilarni qo‘llardilar. Xitoy dehqonlari sholidan tashqari aholining turli xil gazlamalarga bo‘lgan ehtiyojlarini qondirish imkonini beradigan paxta yetishtirish sohasida ham katta yutuqlarni qo‘lga kiritdilar. Xitoyda yerga egalik qilishning ikkita asosiy turi – davlat va xususiy yer egaligi mavjud edi (xususiy yer egaligini shartli-xususiy deb atasa ham bo‘lardi, chun-ki rasman bu yerlar ham imperatorning mulki hisoblanardi). Xusu-siy yerlar butun XVI asr davomida kamayib bordi: dehqonlarning yerlari asta-sekin katta yer egalarining, sudxo‘rlarning, shuningdek, amaldorlarning qo‘llariga o‘tdi. Yerlarning ancha qismi bevosita imperator saroyining mulkiga aylandi. XVI asr oxiri – XVII asr boshlarida janubiy Xitoyning muhim savdo va madaniy markazlaridan biri bo‘lgan Usi shahrida, Dunlin akademiyasi bazasida yangi bir tashkilot paydo bo‘ldi. Uning a’zolari ijtimoiy hayotning barcha sohalarida islohotlarni talab qilib chiqdilar. Ularning dasturlari ko‘p jihatdan XVI asrdagi islohot tarafdorlarining talablarini eslatardi, zero tashkilot hukumatga qarshi qarashlari uchun bu yerga Pekindan quvib yuborilgan amaldorlar tomonidan tuzilgandi. Usi boylarining va ba’zi bir shenshilarning ko‘magiga suyangan Gu Syanchen to‘ra tashkilotga boshchilik qildi. Ularning talablari orasida davlat apparatini isloh qilish, mamlakatni boshqarishda bevosita imperatorning rolini oshirish, shuningdek, iqtisodiy o‘zgarishlar samaradorligini va ishlab chiqarilayotgan mahsulotlarning sifatini oshirish uchun davlat manufakturalari va ustaxonalarini xususiylashtirish, yirik mulkdorlar tomoni-dan dehqonlar yerlarining egallab olinishini to‘xtatish, soliqqa tortish tizimini tartibga solish va shu kabilar muhim o‘rin tutardi. 1620 –1624 yillari islohotchilar Pekinda hokimiyatga kelish-ga erishdilar va o‘z dasturlari talablarini amalda hayotga tatbiq etishga urindilar. Ammo saroy aslzodalarining qarshiligi tufay-li islohotchilar hokimiyatdan chetlashtirilib, ko‘pchiligi qatag‘on qilindi. Davlat xazinasidan mablag‘ o‘marish, dehqonlar yerlarini tortib olish, soliqlar va shaxsiy majburiyatlarning oshirilishi yana davom ettirildi. Xitoyning xalqaro ahvoli ham tobora yomon-lashib borayotgan edi. Biroq Minlar hokimiyati uchun, hukmron tuzumga qarshi tobora yirik miqyosdagi urushga aylanib borayotgan, dehqonlar qo‘zg‘olonlari ayniqsa xavfli edi. XVII asr birinchi yarmida yevropaliklarning Xitoyga kirib kelishi davom etdi. Ispaniya Filippinni egallab olganidan so‘ng, Luson orolida savdo bilan shug‘ullanuvchi 20 mingdan ortiq Xi-toy fuqarolarini yo‘q qilib yubordi. Xuddi shunday yovuzlik 1639 yilda yana bir marta takrorlandi. XVII asr yigirmanchi yillarida Xitoy qirg‘oqlarida golland kemalari paydo bo‘ldi. Ular Pen-xuledao oroliga hujum qildi va Tayvan (Formoza) orolining bir qismini egallab oldi. Biroq Xitoyning qit’adagi qismida o‘rnashib olish ularga nasib qilmadi. Gollandlar bilan bir qatorda Angliya ham bu hududlarga o‘z tajovuzkorlik qiziqishlarini bildirdi. Inglizlar Guanchjou hududiga kirib, Xitoy hukumatidan bu yerda savdo qilish huquqini oldilar. Yevropaliklar Xitoydan birinchi navbatda ipak va chinni olib ketishar, tamaki va o‘tochar qurollarni esa olib kirardilar.