Кунlардан бир кун кўл бўйида оч қолган бир киши балиқ тутиб турган донишмандга дуч келибди ва ундан қуйидагиларни сўрапти: «Мен очман, менга ёрдам бер!». Донишманд қуйидагича жавоб берибди: «Мен сенга балиқ беришим мумкин, сен тез тўясан ва худди шундай яна оч қоласан ва мендан яна ёрдам сўрайсан. Мен сенга қармоқ беришим мумкин, лекин у қачондир синиб қолиши мумкин, унда сен мени яна ëрдамга чақиришинг мумкин. Мен сенга қармоқ ясашни ўргатишим мумкин, бу узоқ ва қийин, лекин кейинчалик мени ёрдамим керак бўлмай қолади. Ўзингни … йўлингни танла».