Nafsilamrini aytganda, mavjud va bir necha oʻn yillardan buyon hukmron boʻlgan muhitni, sharoitni oʻzgartirib, xalq hayotini yangi, nurli manzillarga burib yuborish dunyo davlatchiligi tarixida juda kam odamlarga nasib qilgan. Va oʻz navbatida, xalq ham mudom shunday Yoʻlboshchilar, Sardorlarga ehtiyoj sezganini tarixdan yaxshi bilamiz. Shu maʼnoda gapirganda, bugun jamiyatda, odamlar orasida bir mehrga yoʻgʻrilgan istiloh paydo boʻldiki, u singdirilgan yo uqtirilgan emas, balki samimiy bir eʼtirofdir. Xalqning, odamlarning oʻz Prezidentiga bildirayotgan samimiy dil izhoridir. Bu qariyb yuz yil davomida xalq tomonidan davlatga berilayotgan ilk holis baho, mafkuralashmagan, oddiy va samimiy – “Mening Prezidentim!” degan kalomdir! “Xalq — demokratik davlatning avom raiyati emas, balki fuqarosidir. Qachonki, davlat oʻz fuqarolarining huquqlarini himoya qilsa, bunga javoban fuqarolar ham davlatga nisbatan sadoqatli boʻladi. Ayni paytda jamiyatdan oʻzini ayri tutgan avtoritar tuzum hukumati esa oʻz xatti-harakatlariga xalqdan rozilik olish majburiyatini bermagan holda, ulardan itoatkorlik va sodiq xizmat talab qiladi...”